Op een zomerse septemberdag wandel ik door de stad. Verderop zie ik een team handhavers fietsen verwijderen die buiten de rekken staan. De handhavers laden de fietsen op hun wagen. Ik verplaats me in de fietseigenaar. Een zomers dagje eindigt straks in een deceptie. Kan de handhaving niet vriendelijker voor de fietser en tijd- en ruimtebesparender voor de gemeente? Lees verder.

Het wordt steeds drukker in onze steden. We hebben niet alleen te maken met een flinke woningbouwopgave, maar we stellen ook eisen aan de kwaliteit van de openbare ruimte; meer verblijfsruimte en meer groen. Minder ruimte voor de geparkeerde auto dus. Dit betekent parkeren in garages.
Om het gebruik van garages te stimuleren, hanteren gemeenten vaak een parkeertarief dat daar is lager dan op straat. Dat was jaren geen probleem. Een plaats in een parkeergarage kost nu eenmaal veel meer dan een plaats op straat. Zo kan de gemeentelijke parkeerexploitatie toch kostendekkend zijn. Deze benadering staat op de tocht doordat private exploitanten zich beroepen op de Wet M&O.

In alle schilwijken is het hetzelfde verhaal. Iedereen wil een veilige parkeerplek voor zijn auto, maar iedereen wil ook zo veel mogelijk leefruimte. En dus zien we carports veranderen in slaap- of studeerkamers. Achter roldeuren van garages staan steeds minder vaak de vierwielers geparkeerd. De opritten worden omgekat tot bloemenborder. Maar het Parkeren Op Eigen Terrein is hiermee wel verdreven naar de straat. En daar is de wijk natuurlijk nooit op ontworpen.