Parkeerbeleid DHL Express Schiphol

DHL Express ervaart op piekmomenten dat het parkeren rondom haar gebouw niet optimaal plaatsvindt. Het ‘probleem’ dat wordt ervaren, is samen te vatten tot het ontbreken van een parkeerbeleid: wie mag, in welke mate en wanneer gebruik maken van de parkeerplaatsen?

Spark heeft zich, in goede samenwerking met DHL, bezig gehouden met het opstellen van een parkeerbeleid.

Parkeersituatie
DHL Express is huurder van een logistiek centrum met kantoorruimte op Schiphol. DHL beschikt rond haar gebouw over ongeveer 140 parkeerplaatsen bestemd voor medewerkers en bezoekers. DHL is op de hoogte van het feit dat dit niet voldoende is om deze doelgroepen, op alle momenten van de week, een parkeerplaats aan te kunnen bieden. Om deze reden biedt DHL medewerkers de mogelijkheid om gebruik te maken van het nabijgelegen parkeerterrein P80 van Schiphol.

Met de beschikbaarheid van P80 is feitelijk een oplossing gevonden voor het parkeertekort waar DHL op haar eigen locatie mee kampt. De praktijk wijst echter anders uit. Sommige parkeerders zetten hun auto liever buiten de vakken op het parkeerterrein van DHL, dan dat zij parkeren op P80. Dit is waarschijnlijk omdat het ongeveer 8 tot 10 minuten lopen is naar P80.

Parkeerbeleid
De oplossing voor de heersende problematiek op het parkeerterrein van DHL, is gezocht in het opstellen van een parkeerbeleid. Een beleid dat aangeeft wie, in welke mate en wanneer gebruik mag maken van de parkeerplaatsen op het parkeerterrein. Om het parkeerbeleid tot uitvoering te brengen, is gebruik gemaakt van het instrument ‘parkeerrechten’. Een parkeerrecht geeft een parkeerder, op een bepaald moment, het recht op te parkeren op het terrein.

Alle parkeerders zijn onderverdeeld in twee groepen: ‘need tot have’ en ‘nice to have’. De eerste groep bestaat uit parkeerders die een (operationele) noodzaak hebben om op het parkeerterrein te parkeren. Voor DHL is een voorbeeld van deze doelgroep de hondenbrigade. Een voorbeeld van groep die gezien is als ‘nice to have’, is administratief personeel.

Uitwerking
Nadat de prioritering tussen de verschillende doelgroepen is bepaald, is vervolgens bepaald welke van deze doelgroepen, in welke mate, in aanmerking kwamen voor de parkeerrechten. Zo hebben in eerste instantie alle ‘need tot have’ doelgroepen een parkeerrecht gekregen. Vervolgens is het resterende aantal parkeerrechten verdeeld over de ‘nice tot have’ doelgroepen. Voor deze verdeling is gebruik gemaakt van een objectief criterium: de KOV-factor.

KOV-factor
De reistijd met het openbaar vervoer in verhouding tot de reistijd met de auto wordt de KOV-factor genoemd. De KOV-factor geeft in een oogopslag weer in hoeverre het openbaar vervoer voor een medewerker als vervoermiddel een alternatief vormt voor de auto. Wanneer een medewerker met de auto 30 minuten reistijd heeft en met het openbaar vervoer 60 minuten, krijgt deze persoon een KOV-factor van 2,00. Over de medewerkers met de hoogste KOV-factoren is het resterende aantal parkeerrechten verdeeld.

Uit de uitgevoerde KOV-analyse volgde dat een medewerker van DHL, een KOV-factor van 4,47 had. Deze medewerker heeft met de auto een reistijd van 18 minuten, met het openbaar vervoer zou deze medewerker een reistijd van 1 uur en 24 minuten hebben.